25 apr 2020

Relance-plan voor cultuursector moeten we nu voorbereiden

In de cultuursector is de sociale en economische ravage is enorm, de anderhalvemeter-maatregelen zorgden voor een noodzakelijke, maar ingrijpende annulatie van quasi alle live- en podiumactiviteit. De maatregelen treffen vol  de ziel  van het cultuurleven: mensen samenbrengen. Toch krabbelde de sector snel recht en ging creatief aan de slag: van digitale experimenten voor in ons kot tot balkonnades en virtuele tentoonstellingsbezoeken. Anno vandaag moeten we echter  vaststellen dat  we in deze het beste zowat gehad hebben. Na de veiligheidsraad van 24 april komt er ook weer enig perspectief: de musea zouden al vanaf 18 mei kunnen heropenen. De volgende stap, namelijk hoe organiseren we de heropstart van deze sector, moet NU voorbereid worden.

Dat is een opdracht voor ons allemaal: overheid, cultuurwerkers en het publiek moeten samen de handen aan de ploeg slaan. Het finale kader is duidelijk: gezondheid voor alles, maar #allemaalsamen kunnen we ervoor zorgen dat we het fragiele culturele ecosysteem door deze crisis trekken.

Laten we als publiek de treurnis achter ons over het niet doorgaan van de grote manifestaties: hoe sneller we dit loslaten hoe meer mentale ruimte er vrij komt voor het nieuwe normaal van kleinschaligheid en trial &  error. Hiervoor moeten we  vooral met onszelf  aan de slag: durven loslaten door actief op zoek te gaan naar nieuwe cultuurformats. Groot zijn in iets klein bijvoorbeeld. Dat niet alle ideeën gouden ideeën zullen blijken, da's niet erg. Mislukken hoort erbij in dit proces: le mieux est l'ennemi du bien, 

Laten we als cultuurwerkers meer dan ooit ons geheime wapen inzetten: de creativiteit om inhoud en vorm zo te modelleren dat we het publiek kunnen verleiden. Voor sommige sectoren kan dat relatief éénvoudig. Ik stel me voor dat als de tuincentra en doe-het-zelf–zaken zich kunnen organiseren, dat dat met expo’s en tentoonstellingsruimtes tegen 18 mei ook te organiseren valt.

Voor de podiumkunsten is het zoeken want er moeten veel coronadrempels overwonnen worden: hoe vervoer je het publiek naar je zaal? Hoe manage je het publiek voor en na de voorstelling? En hoeveel mensen kan je nog in je zaal kwijt en welke impact heeft dat op de beleving? En niet te vergeten: wat is er op de scene zelf nog mogelijk als alle afstandsregels in acht moeten worden? En zelfs als het voorgaande georganiseerd kan worden: wat zal de financiële kosten-batenanalyse dan leren?

Voor de vele makers, de acteurs, muzikanten, regisseurs, technici... is het duidelijk dat de huidige steunmaatregelen moeten verlengd worden en dit gecombineerd moet worden met extra fiscale en sociale vangnetinitiatieven. Hopelijk kan deze crisis meteen dienen als katalysator om van het kunstenaarsstatuut een echt statuut te maken in plaats van een administratief loodzware uitzondering binnen de werkloosheidsregeling. 

Laten we nu als politieke overheid onszelf overstijgen door  gecoördineerde, complexloos en uiterst consequent beslissingen te nemen. Experten moeten maximaal dwingend adviseren, de politici beslissen. Niet het primaat van de politiek moet nu tellen, wel het primaat van het algemeen belang.

De cultuursector zal later dan andere sectoren terug op snelheid worden gebracht. Het cultureel menselijk kapitaal dat we in België hebben opgebouwd is zo essentieel maar broos dat dit nu niet verloren mag gaan. Het is nu het moment om maximaal vertrouwen aan de creatieve kracht en verantwoordelijkheidszin van het cultuurveld te schenken.

 

(foto: ODCtwist - CC)

Reacties

Vennligst sjekk din e-post og klikk på lenken for å bekrefte din nye e-postadresse.